نـــــــــــوای داکتــــــر قربان خان

در وفایت جان و دل در بازمی            جانمی ای مونس و همرازمی

بی سبب از من مرو دیگر مرو           گر تو باشی همدم و دمسازمی

یک نفس بی تو نمی گیرم قرار           آی نــرو دیگــر بشنو آواز می

تو اگر شمعی منم پر و انه ات            گـــرد رخسارت کنم پروازمی

بیتوگریک لحظه باشم روزوشب         گر بسوزی سرنه پیچم سازمی

جان مه قربانت فدایت جان من            نام من قـربان و قربان سازمی

باز دــــــلم از غم او طاق شد              باز دل بیطاقت و بیطاق شد

باز چنان سوختکه تابش نماند             خانۀ دل باز چـون اجاق شد

باز نگـــــــر این دل دیوانه را            باز به او همدم و مشتاق شد

باز کشیــــــد بال بسوی درش             باز ببین  چـون پر براق شد

باز چنان مســـت ز جام است             باز گـــــویا نشهء تریاق شد

باز آتش از سرمستی چه گفت            باز نگر  درج به اوراق شد

آن بی وفا مـــرا کشت            جورو جفاش مرا کشت

می میرم از جفــــایش            ناز و اداش مـرا کـشت

دل داده یم و لیــــــکن             درد و بلاش مرا کشت

نالم مـن از کم مهریش            طــرز نگاش مرا کشت

مــــــردم در انتظارش            در رو لقا ش مرا کشت

کی آن لقـــا کــــــشاید            زلـــفی سیاش مرا کشت

سوختم بالله در «آتش»           در دل چهاش مرا کشت

هر شبم دیده بی خواب            هر شبم  دو چشم پر آب

تو همان روز که رفتی           دل  من در تپ  و بیتاب

ایکه رفتی ماندی آتش            همچو ماهی در تگ آب

ته طالــــبے کــــه انسان                                                                 ته افغـــــانی یا  مسلـمــان

ز د پښـــــــتون طالبه                                                                    ځان نه وایم  مسلــمـــان

روان نه یم په دی لار                                                          زه طالب یم  نه انــــــسان

ز ما کلـــــه دا شرف یی                                                           ز مـــا نه دی دا نـــــــشان

ز مـــا نوم او زمــــا شان                                                                 په دی صفت هرزمان

ناله کن ای دل که جای ناله است                   بنگر نالۀ دردی دلی بیچــاره است

از دلی بیچاره یکدم آوازی بکش                   هــر دل صد پاره را دل پاره است

این پاره ها از صفحه دل بهر دل                   نـالــه هـای  دردی دلی آواره است

ایکـــــــه دل داری شنو آواز می                   سوختم دل سوخته راگوچاره است

آه! بر من بیچاره این چاره ساز                     ناله و دودی دلم گهــــــــواره است

همچو طفلک نالهء دارم در آن                      می شنوی سوزی دلی بیچاره است

خو جون داڎگهم ووز تو ژیوج یگون یگون تر مو چس

جون چیز تویوم بیښدی ژیوج یگون یگون تر مو چس

ښبت میٿوم ووز تو یاڎند مـدوم مس ٿهووم گهرم حلاوند

تو وزونت یید تو خـــــداوند یگـون یگـون تر مو چس

خو جهت مــو مه کی ڎیون مو زارڎ بڅـک مس مه پڎن

یم دنیا دو روز پس وفا کن یگــون یگــون تر مو چس

مه ڤه دیسگه آخر بی وفا مه کی خو جهتک مومجنون

چیزفایده وز څه سهم جگرخون یگون یگون ترموچس

تو وزونت یید تو مــــولا یاڅت پڎیڎج ڤا دی مه وزهو

مـو زاڎ بڅک ڤا مه رنحو یگون یگـون تر مو چس

طاعتت با جان و دل ای مونسی یکدانه فرض  سجده آوردن بدرگـــــاهت بتی جانانه فرض

سر کشیدن ترک گفتــن از تو باشد کفر عشق   کی توانم ترک عشقت بر منی دیوانه فرض

لیک هجرت کشت ماراکی نمائی روی خویش   یا که درهجری رخی توکشتن پروانه فرض

سوخــــــتم در آتشی عشقت بسی پروانه سان    سوختن فرض ست لیکن دیدن جانانه فرض

نالم ز عشقت این کار عاشق                         دارم نوایت این کار عـــــشق

از گل زیبا تر روی قشنگ                         خوانم بوصفت این کار عشق

چون بلبل مست مستم زبویت                       در بوستانت این کار عــــشق

رقصد به کویت دیوانه ء تو                         مست زبویت این کار عـــشق

من عاـــشقی تو پروانه ء تو                        بر شمع رویت این کارعــشق

در آتشی نوای عشق جـاوید                         سوختم بکویت این کرا عـشق

روز و فصل گــل فشان آید همی                   بوی شادی ار مغان آید همی

آمدم در گــوش نوای روح بخش                   از نسیمش کــاروان آید همی

این شبی تاریـک را باشد سحــر                   روشنی در آســــتان آید همی

ای وطن خوش باش باخلق نجیب                  بوی فتح عـاشــقــان آید همی

بوی خــــوش آید ز تاریخی کهن                  یاد دوری آریان   آید هـــــمی

خوشبخوان ای آتش شیرین سخن                   بوی خوش درآســتان آیدهمی

اگر چه پژمانم عمری من خزان                     شعر شاعــــــر تا ابد ماند جوان

خاطرت از ما نرجد ای عــزیز                     زیب  گـل باشد  برای هر جوان

در بهاران هرچه روید از زمین                     در خـزان پژمرده میگردد گلان

از برایت خـــواستم بختی جوان                     باشی از آفات دنیا دایم  در امان

چید از رویت گــــلی آتش نهان                      تا بماند یاد گـاری در این جهان

شکر خدایت مـولا پوٿچت ڤروږ خو جایته      خلاصم وز از بلا پوٿچت ڤــــروږ خو جایته

اگــــر سیروم و یا گښنه شلــکوم یا بر هنه     مو غِهڤ مدوم بخنـده پوٿچت ڤروږ خو جایته

توت خوچودای ڤرادخونفسک جهت دِحالته    لودم خونفس ته مُت دِ پوٿچت ڤروږ خو جایته

ای ڤراد نفس تر بلا نه لهکښت ښرمت حیا   اگــــر نه تویجت خطا پوٿچت ڤروږ خو جایته

پیامی شاد باش بر محــفـــــــــــلی شادی            بقومی تاجک نامــدار مبارک جشن آزادی

تو ای چون نو عروس این تاج نو بر سر          ولی با زیوروزینت توئی با فخــر اجدادی

تر شأن است دیرینه ترا فخرست پیشینه            توئی با شوکتی سامان وتخت تازه بـنیادی

ز درویشت پیــامی آتشین با این تمـــنــا           بخلقت صلح وآزادی به ملکت امن وآبادی

ڤا چس یتیک وقت څاو عـــرهق هر جاره        مهش پی پیڅ ته ٿود حلاو عرهق هر جاره

ڤائیک بعد څاو پی مهش دهم ڎید چاشتـویز       قطــره قطــره به مثل آو عرهــق هر جاره

ای بارخداعجب بختت چوږج مهش نصیب      ویز پی بیر ولاغ جــــناو عرهق هـر جاره

ولاغند مِس شاید وِی عمرڤید از مهش بهتر        مهشِکَند نه خوردت خــاو عرهق هر جاره

آتش خیالــت وِی فکر نغۈږ تر که کو توید        بی کار خِیر۫ت مدۈم پلاو عـرهق هر جاره