بسم الله الرحمن الرحیم

 

ای ڤراد څوندث نفاق فید مهش درون            تابکی چورت چپاق ڤـــید مـهش درون

یِه ڤرادهم گوښتت ناخون نست جـــــدا           آرزو موند اتفاق ڤیـــد مهــــــش درون

دسگه حالت لپ مو پخسنت ای ڤــراد            بی سبب مشتت شلاق ڤید مهش درون

یاڅ درون څوندث کبابهمت ستــــــوڤځ          پچ پڎدت سوزت اجاق ڤید مهش درون

 

مولا مدد

الفـــوم نڤشتت لــودم ای مولا                        یاڎم خو مولا یاڎم خومولا

در وصف تو حاجـــزت حقیرم                   اولاد علی ولـــــی یت  دونا

لوڤم وز تو دینت دنیا ته بر حق                  ای   ذات تو بهتــــــرین دنیا

یت دسگه صفا صفا مو زڤتیر                   مولای زمون  تو نوم هویدا

ای صـــــاحب کل امیـــــر دنیا                   توت خان جهون سخی بدنیا

آتش مسکین تویرد ثـــنا گوی                     وزم تو مرید تویت مو مولا

 

عــرض دارم با شمـا عالی جناب                این چه بختـــی بد دایم در عــــــذاب

از پی روزی گــــــــــــدای هر درم            روز شب نبود نصیبم خورد و خواب

شش پسر دارم سه دختر با عیال                نی مـدارک نی پول نان غـــــــیر آب

آمـــــــــــــدم در دفـــتر عالی مقام               تا چه لطفی دارد و خواهـــــــد ثواب

یا بکش خنجر به تیغم کن هـــلاک              یا چه فرمانی بود گردد خطــــــــــاب

من ندانم تا چه خــواهند زد قـــــلم              روی احساس با چه احــــکامی جناب

آتشی بیــــچاره آمــــــد بــــر درت             ای شهی عالــــــم برایم چیست جواب

 

عجب عمرت عجب بخت                   مو دل ارود لخت لخت

چسیت مــــدوم در فغون                    بحمل نست لپث ســخت

غریبند چــــیز گـــــــــناه                   دنیــــــا تیرک تیره بخت

چیر کنمت چیز عـــــلاج                   آسمون بلند زمین سخت

غیــــــر تو نست ای مولا              نه موند تاجت نه موند تخت

آتش څــوندث به درگات                 چـخــــبوڅ ته ییدرد جقت

 

کنوم فغـــــون بحال زار الغیاث                   مو دل بریون دیده خونبار الغیاث

څوندث کنم فغــون فغون دنیا ته                 به غیر ازغم نست مو گفتارالغیاث

هر قــــــدمت هر ویاوم غم قتیر                مثل نقــــــــــــطه بین پرکار الغیاث

حال سوز از جوردورونت زمون               اچگه نست موند کار پیکار الغیاث

ڎیونوم والله به با الله ڎیونـــــــوم               جون بسیر از جور روز گار الغیاث

څوندث لوڤم پچ پڎید یاڅ درونند                 مو دل بریون دیده خـــونبار الغیاث

 

نه موند تخت نه موند تاج                  غریب مــــدوم هاج واج

دنــــــیا غمنـــدوم سّت پیر                نه ڤـــــــوڎجتم وز ایکاج

نالهــــــن قتیرت فغــــــون                نه وینتم سود مهش علاج

دنیا تیر چیز مهش نصیب                غمت غصه مــــردت باج

آتشند چـــــــــیز غــــیر تو               نغـــــوږ ای صــاحبی تاج

 

یت مو زیڤتیر لا فــتاح                   یا عــــــلی اذن فــــلاح

ای صـــاحبی ذوالــفقار                  علی مـــــولا یا فـــتاح

لوڤــــم کــــن دفـع بــلا                   دښمنین از مهش جناح

تو نـوم صدقه ای مولا                   دنیـــــــا کلیدت مفـتاح

 

نه یوم وز صاحبی کـــاخ                  قلمــــــند چیــز تاختت تاخ

مو چید چــس پر از اولاد                عجب کیــف چس واخ واخ

عمـــــر دنــیا در گــــــذر                آخــــرهم ازهر تهر سوراخ

مال دنــــــیا فوکــــث توند                چیز ته یهست صاحبی کاخ

آتش گهـــــپ پخته پخته                   دسگه نه پهــــــخـچه طباخ

 

لوڤم مــــــدد از تــو طلهـــــــبم مدد               علــی تو نوم سخی تو نـوم تا ابد

غــیر توای مـــــولا نفهــــمم دیگه               بعد مولا یاڎ کنــــم ای پیر جــــــد

تو لطف مدوم مهش قتیرک بی عدد            علی مــــولا هر زمون یارت مـدد

سخی مولا حـاضرامـام رید تو نــوم            وصف مــــــولا آتش زیڤتیر تا ابد

از تو چیزسود کهم کن ڤا مهشردمدد           تو وزونت علی مولایت وه جـــــد

 

نڤشتم تو نوم صفا صفا در کــاغـذ              ای ذات تو قایمت بقاء در کاغــــذ

چهل و نهمین اسمای  پــاکـــــــــت              اول به آخر مولا مولا در کاغـــــذ

مولای زمون ای ذات مــولاناعلــی             ای ذات تو ذات مصطفی در کاغذ

ای ذات ســـــــــخی ولـــی مـــطـــل             تو رهبر جمــله اولیـاء در کاغـــذ

از نور تویت خجسته  ورد دل مــو             یدم  بســجود نـور علـی در کاغـذ

حی لوڤم تونوم حاضرتونوم ایمولا             آتش لوڤ یقین نور صفا در کاغـذ

 

مــــو دل ڤــا یت به گفتار                نڤشــــــــتم دفــــتر اشعار

خو درڎت غم خو مولایرد              قلم تیر دسگه سُود اظهار

غریبند چــــــیز گه در دنیا               فغـــــــــــــــونت ناله و زار

نغوږد یکبار مـــو دل فریاد              نه وینتم اچگه دس غمخوار

تو ای مـــــولای مسکینین                مـــــــدد گارت مــــــدد گار

وزم آتش مـــــــــــریدی تو              تو نومــــردم نڤـشت یادگار

 

قلم یت  در تاختــــت تاز                 کاغــذ مس یت به پرواز

مو دل ارود چنون مست                 موزیڤ زواست خوآواز

لودِه صدقه تو نومـــــرد                 تو یت مدوم مو دمـســاز

دنیا تیر غیر از تو چهی                  تو یت محـــمود وز ایاز

څه ڤیم تو یرد  وز غلام                 دنیا تِیرم ســــــر فـــراز

آتش دلــند اچگه چیــــز                  وُز  تو قبولـــت نیــــــاز

 

مــــــــولا جــان فریاد رس              مهتاج مهش مهک پِه ناکـس

خس چهی وه نوم څه انجهم             مهرگ ڎه نه منتی خـــــــس

خســـــــند وه مال ڤید حروم             مردار خور ینیـــــــن مگس

نگه کــــــن از  ده  حالـــت              در هر دمت در هر نفـــــس

حــروم لقمه جای تـیـــــــــر             مو جون یه تهــــــژ از نفس

بجــون تو منــــــــــت قبول              تا که مـــــو جــون در  نفس

 

خو مولایرد نڤشتم از دلِ  ر یش                 قلمتیرک مو گفتار یت پس و پیش

عجب دنیا عجب لپ تخم  گژدم                  هزارون نیش ته ڎین بردلک ریش

کنم فریاد خو مو لایرد ای مولا                  مودل رنگتی به باالله ڤید ازی پیش

به هر تاری سریمویت قسم خهم                 مودرڎی دل زیاد از موی سر بیش

وزم آشت ښبت میث پچ پڎید لوم                 څه وخت ملحهم ونوم بردلک ریش

 

شروع کنم به اخلاص                    وزن شعریت به مقیاس

مودل ارودچنون مست                   قلـــــم کاغـذ  ته رقاص

دلت قلــم یت بر رقص                   شعــــمت پروانه قیاص

قلـــــــم نقشت در کاغذ                   مو دل ارود به اخلاص

لُودِه قــــــــسم به نومت                   آتش از روی اخــلاص

 

یاڎ تو کنم بغیر فرض            قرضدار جناو ڎهم تو قرض

دس لپ کنم وز تو یاڎ           والله بی طولت بی عــــرض

هر قـــــدمت هر ویاو           تو یاڎ وزونم خورد فــرض

دنیــا تیـــرت مو مولا           ای صــــا حـــــبی کل ارض

ڤیهم مـــدوم در پنایت           آتش نڤشت قطــــــعه عرض

 

بغـِــــــــیر نه چودم غلط                 نڤشــــتم مـــــــــــــــولا ره خط

مو دل ارود غـــــم قــتیر                 مو یوښک نه چِکّت همچو شط

جهون تیرم نه وینت رحم                دل نه  ڤودت ژیر فـــــــقــــــط

آتش مــــــــــدوم و لونگه                مو دل جوشـــــــون در وســـط

څوندث کـــــــــنم درد دل                مو خـهط بغیـــــــر بی نقــــــط

موعرضت داڎ موزیڤتیر                 چهی نڤــــــــشچ دِسگه خــــــط

 

نڤشتوم وز تو نوم حافظ                  بلی حاضر امام حافــــــظ

یقینند ڤـــد تو دین بر حق                جهــون تیرت امام حـافظ

تویت وردی زبونی مـــو                درود لومت پیام حا فـــظ

نغوږ ذکـــری قــلـم از دل               کنم شـــــــرع کلام حافظ

به تکرارلوم تونوم برحق                تو نومرد صد سلام حافظ

مودوم یاڎم توونوم دسگه                غلومم تورد غلوم حاقـــظ

نڤشت آتش تو خارت زار                سلومــــــت احترام حافظ