بسم الله الرحمن الرحیم
چند اشعار از سروده های داکتر صاحب قربان خان «آتش»
ییلهڦ پیښ سالین در ولسوالی خږنون لپث ماږځت قحطی ڦود څرهنگ مردمینند ڦود خس پښت پیڎا سٌوت، اما بعضی یینند یی کو مس نه ڦود رقم رقم واښین خورد پهختت خودین تا که دگه زمسینرد مس یی کو واښ نه رید لپث ڎرین ستت ویین ڎوڦدت ڦودینت پیختینت خودین، بعضی یینند نمک مس نڦودت اما ییک دسگه ئین خو زندگی پیښ یاد بعد در باره ییک ویف سالین داکتر قربان خان ییک دم تگاڦ نینج شعر نڦشچ.
یَه روز کو څه وخت خــــهرهم ای گرڐه تو قبول خس دوڎ ک تاره آش بریده تو قـــــــــبول
څه وختک کو ڦید و نهم کلیښڅک نرمه تو قبول دستار خوان درون کلیښڅک نرمه تو قبول
یی وختک څه ڦود هــوســـهم چود ناش خوښپه مهش قیچ گــرڎینچ پږ نیځ سمبه تو قبول
څـــه وختیک کو ڦید خو چب کنهم ترښوفـــڅ پر ستد دلیه ښوفتــیرک خــو ښپه تـو قــبول
یی وختک څــــه ڦود فورتهم خمیر مــا خوښپه مښـباج تیرک یی چبکـث خو ښپه تو قبول
گـاگـا ییک څـه ڦـود هــــــوسهم چود تر کــا چه روغن وم ترتیر کش کـش غداره تو قـبول
گـه گـه ییک مهشهند هــوس خوراک مــعتبری روغــن قتــــــــیرک پَـخته پــیاڦه تو قــبول
از گلفـــــــنجو نت قمـــاچتریت تورد چیز لوڦــم ژندم گـــــــرڎه ای نـان مسکـــه تو قبول
یگـــــان یگــــان دسگه هــــوسی پهخت ښپک نهرمښ هرموغهڦ ای ښپک لقمه توقبول
«آتـــش» خـو سازت فلک څه ڎاد مهشرد
خږنون عزیز تو خاک مرُد سرمه تو قبول
یودند کهمکث در باره داکتر قربان خان ووز فهمم دیته نڦشم، ییک دوند فهمم یو تر ورویه بندی ڦود دگه نفهموم یو څوند سال ترم رید و چیز جهت ترم یو زندونی سوط ووزوم لپٿ ځولیک ڦوڎج، اما یی کَس وی وختند یو تر زندان څه ڦوڎج دڎی دیڦ خو شعرینت سر گذشت فوکٿ نڦشچ در باره هر چیزٿ بعد ته یی لهڦ از ویڦ مو مڎوست څه تایپ ته کنوم خو دڎ ته تمه مس انشاه الله از شعرینت زندگی مښکل داکتر قربانخانند څه فوڎج با خبر ته سیت!!
سیه چاه
از حال من سوخـــــــته هستی آگاه یارب بانداز تو چـــاه کن در چاه
یارب تو حقی و نپوشی حق از ماه از لطفت همه ببینندش روی سیاه
کاغد نیست نه قـــــــلـم نڦشــــــچــــتم خو دل غم
زندون درون چــیز وِنِه بغــــــیر از درڎت الـــــم
گناهــم چیست ای یاران اســـــــیرو بند در زندان
نه دزدی و جهان سوزم نه دنــــــیا دار بی ایمان
نه تیغی هتلری در دست نه جــلا دم نه بی وجدان
نه چنـگیزم نه خونریزم نه وحشی دشمنی انسان
نه قطبی یم نه جنگی یم نه انگریزم از انگلستان
نه غر بی یم نه اعرابی نه نثل و زادۀ شیــــــطان
فقط یک فــــــرد آواره فقــــــــــیری زاده شغنان
بنام قربان لقب «آتش» به قوم تاجک وطن افغان
باغی بهشت مانده به ســخرا قدم زدیم شهرو دیار مانده به صـحرا قدم زدیم
یاران و دوستان همه حوران در بهشت ما مثل لاشخوری به زغن ها قدم زدیم
افسوس وای دریغا دور از کنار طفلان از مونسی عزیز جدا و بکجا قدم زدیم
سِیلَست دم بدم زغم از دیده ام روان طوفان نوح گشته به موج ها قدم زدیم
«آتش» بدرد سوخت کی کشاید درنیاز تا باز رفته در دل ماوا قدم زنــــــــــیم
ای ڤراد څوندث نفــاق فید مهش درون -- تابکی چورت چپاق ڤـــید مــــــــهش درون